Dlaczego nie stosujemy terapii glutationowej w połączeniu z terapią tlenowo-ozonową?

Porównanie IV-GSH i OOT

Dożylne podawanie glutationu (IV-GSH) powoduje nienaturalny wzrost poziomu glutationu w osoczu krwi. Może to prowadzić do stresu redukcyjnego.,  stan, w którym organizm jest zalewany substancjami redukującymi. Zamiast chronić, może to mieć szkodliwy wpływ na mitochondria i układ odpornościowy.

Terapia ozonowa (OOT) działa w zupełnie inny sposób. Zamiast bezpośrednio podawać przeciwutleniacze, OOT stymuluje organizm do samodzielnego wytwarzania glutationu. Odbywa się to poprzez aktywację naturalnych szlaków sygnałowych, takich jak system Nrf2/Keap1/ARE, który pobudza komórki do regeneracji i ochrony. Ponadto OOT wspomaga również regenerację ścianek naczyń krwionośnych (endotelium) i zwiększa dostępność tlenku azotu (NO), co ma korzystny wpływ na przepływ krwi i komunikację między komórkami.

Model mechanistyczny pokazuje, że system GSH/GSSG ma jedynie niewielki udział w całkowitym działaniu terapeutycznym OOT, mniej niż 10 % u osób dorosłych i około 2 % u osób starszych. Największy wpływ mają adaptacyjne szlaki biologiczne, które pomagają organizmowi w samoregulacji.

Obliczenia modelowe pokazują ponadto, że terapia ozonowa prowadzi do szybkiej i niemal całkowitej poprawy w ciągu sześciu miesięcy, podczas gdy IV-GSH osiąga plateau już na wczesnym etapie, a dalszy postęp jest ograniczony.

Naukowcy doszli do wniosku, że terapie ukierunkowane na procesy redoks nie powinny dążyć wyłącznie do maksymalnej antyoksydacji. Zarówno nadmierna aktywność oksydacyjna, jak i redukcyjna może być szkodliwa. Kluczem do sukcesu jest przywrócenie równowagi i stymulowanie naturalnej zdolności organizmu do adaptacji.

Artykuł stwierdza, że IV-glutation nie nie można po prostu porównać ani stosować jako odpowiednik terapii ozonowej. OOT działa jako środek ogólnoustrojowy. bioregulatory leczenie, które aktywuje wiele szlaków biologicznych, podczas gdy IV-GSH zapewnia jedynie bezpośredni zastrzyk przeciwutleniaczy bez odpowiedzi adaptacyjnej. W przypadku zastosowań klinicznych i terapeutycznych oznacza to, że lekarze muszą krytycznie podchodzić do interwencji przeciwutleniających: istotne są nie tylko dawka i bezpieczeństwo, ale przede wszystkim to, czy leczenie stymuluje organizm do samoleczenia, a nie tylko tłumi stres oksydacyjny.

Jeśli jesteś zainteresowany, zapoznaj się z artykułem:

Salvatore Chirumbolo, Marianno Franzini, Giovanni Ricevuti, Luigi Valdenassi,
Intravenous glutathione should not be mismatched with ozone as an antioxidant therapy, Biomedicine & Pharmacotherapy, tom 188, 2025, 118197, ISSN 0753-3322, https://doi.org/10.1016/j.biopha.2025.118197.